Μόνη στο σπίτι. Και τώρα τι τρώμε;

Από τότε που έμεινα σε δικό μου σπίτι, η αλήθεια είναι ότι τα βρήκα λίγο σκούρα με την μαγειρική. Όχι πώς αν κάτσω να μαγειρέψω τα φαγητά μου δεν τρώγονται, το αντίθετο θα έλεγα. Περισσότερο το θέμα έγκειται στο να θυμηθώ ότι πρέπει να μαγειρέψω για να φάω!

Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται μια σχετική οργάνωση γύρω από το θέμα μαγείρεμα. 

Είναι καλό να υπάρχει ένα πρόγραμμα με το τι θέλω να τρώω, ώστε να διαμορφώνεται έτσι και η λίστα με τα ψώνια στην λαϊκή, στο super market κτλ. Επίσης είναι ωραίο όταν υπάρχουν κάποια βασικά πράγματα στο σπίτι για ένα γρήγορο χορταστικό γεύμα. Όταν, ας πούμε γυρνάω από την δουλειά κουρασμένη και πεινασμένη, να έχω την δυνατότητα να φτιάξω μία ομελέτα ή μια τηγανιά πατατούλες και να μην καταφύγω στην εύκολη λύση του σουβλατζίδικου. Κάτι εξίσου σημαντικό είναι να θυμάμαι να βγάζω από την κατάψυξη ό,τι ωραίο θα μπορούσα να μαγειρέψω, ώστε να έχει ξεπαγώσει όταν επιστρέψω στο σπίτι.

Τι απ’ όλα αυτά γίνεται στην περίπτωσή μου; ΤΙΠΟΤΑ!!!

Τις περισσότερες φορές θυμόμουν ότι δεν έχω μαγειρέψει κάτι της προκοπής να φάω μόνο όταν το στομάχι μου πια διαμαρτυρόταν έντονα… Πάντα είχα κάτι άλλο να κάνω, ο χρόνος περνούσε και η κατσαρόλα έμενε άδεια. Και ξαφνικά άνοιγα το ψυγείο που ή ήταν άδειο – κυριολεκτικά άδειο (!) με κάτι ξεχασμένα λεμόνια μέσα… (;)- ή όλα όσα θα μπορούσα να μαγειρέψω ήταν «πέτρα» στην κατάψυξη! Απογοήτευση; Α, όχι. Θα έβγαινα να πάρω ένα ωραιότατο σουβλάκι, που και πλήρες γεύμα είναι και οικονομικό, αφού με ένα σουβλάκι χορταίνω. Άσε που δεν θα είχα μετά και μια στοίβα κατσαρολικά να πλύνω… Τέλεια!

Μάντεψε, όμως... Αυτό δεν με ικανοποιεί πλέον! Ούτε τα μικρογεύματα με φρούτα και ξηρούς καρπούς, με τα οποία ξεγελούσα την πείνα μου. Νοστάλγησα, και δεν ντρέπομαι να το παραδεχτώ, τα μαγειρευτά φαγάκια της μανούλας!

Η κατάσταση άλλαξε. Μην φανταστείτε, βέβαια, για τεράστιες αλλαγές και βελτιώσεις αλλά κατάφερα τουλάχιστον 3-4 φορές μέσα στην εβδομάδα να μαγειρεύω. Όταν είμαι 100% σίγουρη ότι θα υπάρχει ο χρόνος και η διάθεση να μαγειρέψω, σκέφτομαι τι τραβάει η όρεξή μου και κανονίζω να πάω να τα αγοράσω πριν επιστρέψω σπίτι. 

Και μετά μουσικούλα ή τηλεόραση και αρχίζουν τα όργανα!!! 

Μετά από χρονικό διάστημα, το οποίο θα ακουγόταν εξωφρενικό σε έμπειρες μαγείρισσες, έχω "φαγάκι της μανούλας» στην κατσαρόλα ή στο φούρνο μου και ετοιμάζομαι να το απολαύσω! Με ιδιαίτερο σεβασμό, οφείλω να ομολογήσω, γιατί όταν φτιάχνεις κάτι με τα χεράκια σου είναι αλλιώς. ; )

Εσύ πώς τα βγάζεις πέρα;