Η θλίψη με βρήκε απροετοίμαστη.
Δεν περίμενα να νιώθω κάτι τόσο έντονο και επίμονο.
Είναι παράξενο.
Νιώθω υπεύθυνη για ό,τι επιλογή κάνω.
Πολλή θλίψη. Και ακόμη δεν έχει φύγει.
Η συνειδητοποίηση της πραγματικότητας πέφτει βαριά σαν τούβλο στην καρδιά μου.
Αναρωτιέμαι... Τι είναι πια σημαντικό;
Πώς μπορείς να τιμήσεις την ζωή; Πώς μπορείς να είσαι η ζωή;
Πώς μπορείς να κατανοήσεις;
